przydatne wskazówki, zarówno jak w prosty sposób za pomocą kilku gadżetów stać się zupełnie kim innym w zależności od mody, ale również zdobyć umiejętność rozpoznawania poszczególnych stylów ubioru, czym można ozdobić każde wartościowe cv. z modą nie ma żartów, nie jakieś tam: kto ty jesteś, hipster mały.
pokaż czym jesteś – pokaż jak bardzo jesteś nikim.
niby to tylko dmuchane lale, ale jakie perfekcyjne! bela borsodi nie przestaje zaskakiwać, po raz kolejny udowadniając, że moda i fotografia niejedno mają imię.
dziś cały świat zdecydowanie mówi tylko o jednym – śmierć ryśka z “klanu” przyćmiewa w głowach polaków inne wydarzenia dnia, stając się sprawą priorytetową o naprawdę dużej wadze. trudno się temu dziwić – ryszard na przestrzeni lat ukształtował charaktery wielu przykładnych mężów, był naszym polskim ridge’m, chuckiem norrisem, leonem zawodowcem i jednocześnie odpowiednikiem matki polki – ojcem polakiem. wydaje mi się, że nie kończy się tylko pewna epoka, bo na pewno ludzie zapomną z czasem myć ręce przed posiłkiem, ale kończy się też serial. niedługo ockniemy się, gdy jerzy knorr odkryje się ze swoją orientacją homoseksualną, a kasia będzie kurwić się pod blokiem.
szkoda, wszystko, co dobre, nawet tak dobre, jak “klan”, się kończy. chociaż może są jakieś wyjątki? mam nadzieję, że choć “plebania” się skończyła, to proboszcz antoni dalej sobie rucha.
jaki hipster jest – każdy widzi. i niech patrzy póki może, bo podobno hipsterzy się kończą, ustępując miejsca post-hipsterom i następnie post-posthipsterom. tymczasem ostatni przedstawiciele czystego gatunku przemawiają z roku 2062 roku wspominając stare dobre czasy, sentymentalną cyfrową kulturę, mass media, potwierdzając jakby trafność przysłowia, że kto za młodu nie był hipsterem, ten na starość skończy w lidze polskich rodzin.
ty używasz taśmy klejącej do kneblowania ust innym podczas porwania, on robi z niej rzeźby. można? można.
księżniczki disney’a w realu; życie, które jest czymś więcej niż tylko ‘tesco value’.
foto: jocelyne grivaud
blondynka dla zaawansowanych w konfrontacji ze znanymi/lubianymi. ikona vs. ikona?
jeśli jeszcze nie wiesz, dlaczego nie powinieneś mieć dzieci, koniecznie obejrzyj. jak zawsze propsy dla tildy swinton.
wkrótce nowa szósta seria “skinsów” na ekranach, a ja w dalszym ciągu nie umiem się do tego serialu przekonać. nie chodzi mi stronę techniczną, prawdziwość historii, ale samą ideę – promowanie ćpania, chlania i ruchania wśród dzieciaków to idealna charakterystyka prawdziwej biedy emocjonalnej tego świata i przy okazji płytkich wzorców: rozkapryszonych angielskich bachorów, żerujących na forsie starych i myślących, że pozjadały wszystkie rozumy w wieku nastu lat.
chleję i ćpię również, ale na pewno nie zainspirował mnie do tego żaden serial w telewizji. a tu? naogląda się młodzież “skinsów” do oporu, złapie bakcyla, a potem marzy im się heroinę dożylnie wstrzykiwać. i wpierdalają tego typu tematyczne fotki na facebooka, na blogi, na zupę, chwalą (ale czym?), rozpływają się, manifestują, chociaż z prawdą nie ma to zbyt wiele wspólnego i zapewne wszystkim tym nieuświadomionym pozerom zdarza się co najwyżej od czasu do czasu zapalić trawkę. walenie po kablach różnych substancji rozpierdala ludziom życie i na pewno nie jest to ani fajne, ani piękne, ani trendsetterskie, jak to może wydawać potencjalnemu młodemu odbiorcy podczas oglądania.
sztuczny, nieprawdziwy lans i bauns, niby normalka w dzisiejszym świecie, ale kurwa po co?